DE TANGO

De tango, ontstaan aan het einde van de XIX eeuw, is een dans en een “rioplatens” muziekgenre, dit wil zeggen van Río de la Plata (voornamelijk Buenos Aires in Argentinië en Montevideo in Uruguay).
De tango als muzikaal genre omvat drie muzikale vormen waarop traditioneel de passen van de tango gedanst worden: tangos, milongas en walsen. De bandoneon (het toonaangevende instrument van de tango) integreert zich binnen orkesten die grotendeels samengesteld zijn uit snaarinstrumenten.

De tango, gebaseerd op improvisatie, is een parendans die wordt uitgevoerd tijdens bals. Een partner (traditioneel de man) leidt de tweede die volgt, zacht leunend op de eerste. De techniek van de persoon die geleid wordt lijkt op een actieve alerte reactie: de signalen van de leider moeten geïnterpreteerd worden zodanig dat de persoon die geleid wordt de gevraagde figuren kan realiseren. Het aanleren legt de leidende danser op de passen en de manier om zijn partner te leiden te memoriseren, terwijl de begeleide partner in haar lichaam het adequate antwoord op de signalen van de begeleider integreert.

De term tango, met onzekere woordafleiding, is afkomstig van de zwarte gemeenschap van Latijns-Amerika die uit de slavernij voortkomt. In de loop van de eeuwen heeft de term binnen deze gemeenschap verschillende betekenissen gekend, waaronder een van de allereerste deze was: tango: “plaats waar de slavenhandelaar de slaven opsloot voor de inscheping”.

Bron : Wikipédia.org